Bazı yarışlar vardır, sadece sonucunu merak edersiniz. Bazılarınıysa izlerken kendinizi yarışın içinde bulursunuz. Sea to Sky, bizim için tam olarak böyle bir organizasyon.
Motosikletle yol yapmayı seviyoruz, bunu zaten bizi takip edenler biliyor. Ama iş, dünyanın en iyi hard enduro sporcularının doğayla, zamanla ve kendi sınırlarıyla mücadelesini izlemeye gelince, heyecanımızın biraz daha arttığını da itiraf edelim.
Bu yıl Sea to Sky 2026’yı ilk gününden son gününe kadar takip ettik. Plaj yarışından orman etabına, oradan da hepimizin gözünü çevirdiği Tahtalı Dağı’nın zirvesine kadar… Yaşananları, yarışçıların mücadelesini ve unutamadığımız anları sizlerle paylaşmaya çalıştık.
Şimdi gelin, bu yıl Kemer’de neler yaşandığını biraz da bizim gözümüzden konuşalım.
Peki, bu yarışı diğerlerinden ayıran ne?
Adından da anlaşılacağı gibi, yarış deniz seviyesinden başlayıp Tahtalı Dağı’nın 2.365 metre yüksekliğindeki zirvesine kadar uzanıyor. Sporcular üç gün boyunca kumda, ormanlık arazilerde, kayalıklarda ve dik yamaçlarda mücadele ediyor.
Yani burada yalnızca hızlı olmak yetmiyor. Motosikleti tanımak, zemini okumak, doğru zamanda doğru hamleyi yapmak ve enerjiyi sonuna kadar korumak gerekiyor.
Kısacası, gazı açmak kadar ne zaman açmayacağını bilmek de önemli!
Sea to Sky nedir?
Sea to Sky, denizden başlar; sabrını da cesaretini de sınar!
Antalya’nın Kemer ilçesinde düzenlenen Sea to Sky, bu yıl 17’nci kez dünyanın dört bir yanından enduro tutkunlarını bir araya getirdi. 36 ülkeden 370 sporcunun katıldığı organizasyon, FIM Hard Enduro Dünya Şampiyonası’nın yedinci ayağı olarak gerçekleştirildi.
Ama Sea to Sky’ı özel yapan şey yalnızca katılımcı sayısı ya da dünya şampiyonasının bir parçası olması değil.
Bir düşünün… Yarışa deniz seviyesinden başlıyorsunuz. Önce kumla, sonra ormanın içindeki zorlu parkurlarla mücadele ediyorsunuz. Sonunda hedefiniz, Tahtalı Dağı’nın deniz seviyesinden 2.365 metre yüksekteki zirvesine ulaşmak.
Yani önünüzde sadece bir parkur yok. Değişen zemin, eğim, yorgunluk, motosiklet kontrolü ve bir de insanın kendi kendine verdiği mücadele var.
Bizce Sea to Sky’ın ruhu tam da burada başlıyor.
İlk gün: Plaj yarışı ve kumun acımasız yüzü
8 Ekim’deki Beach Race, yarışın ilk büyük heyecanıydı.
Denizin hemen kıyısında, Kındıl Plajı’nda kurulan parkurda sporcuları kum, yapay engeller, virajlar ve hız gerektiren bölümler bekliyordu. Dışarıdan bakınca bazı bölümler kolay görünebilir. Ama motosikletle derin kumda ilerlemenin ne demek olduğunu bilenler, işin hiç de öyle olmadığını bilir.
Kumda motosiklet bazen istediğiniz gibi gitmez. Gazı fazla açarsınız başka, az açarsınız başka dert. Üstelik burada yalnızca motoru kontrol etmek yetmiyor; enerjinizi de doğru kullanmanız gerekiyor.
Günün yıldızı Mitch Brightmore oldu. İngiliz sporcu, eleme yarışlarını ve final mücadelesini kazanarak Beach Race’i birinci sırada tamamladı. Teodor Kabakchiev ikinci, James Moore ise üçüncü oldu.
Bizim açımızdan ilk günün en güzel taraflarından biri, yarışçıları bu kadar yakından izleyebilmekti. Bir sporcunun motosiklet üzerinde verdiği mücadeleyi görmek başka, o mücadelenin içinde yaşanan küçük kararların sonucu nasıl değiştirdiğini fark etmek bambaşka.
Ve daha ilk günden anladık ki bu yarış hafta sonu kolay geçmeyecekti.
İkinci gün: Ormanın içinde saniyelerle yarışmak
9 Ekim’de sıra Forest Race, yani orman etabındaydı.
Bu kez plajın açık alanlarından çıkıp yaklaşık 40 kilometrelik, Kemer çevresindeki ormanlık arazilerden geçen zorlu bir parkura girdik. Zeminin değiştiği, çizginin önem kazandığı, bazen doğru bir hamlenin bazen de küçücük bir hatanın her şeyi değiştirebildiği bir gündü.
Sea to Sky’ı takip ederken en çok dikkatimi çeken şeylerden biri şu: Dışarıdan izleyen biri için yarış birkaç saniyelik bir görüntüden ibaret olabiliyor. Bir sporcu geliyor, bir kayayı aşıyor, dik bir yamacı tırmanıyor ve yoluna devam ediyor.
Oysa o birkaç saniyenin arkasında ciddi bir emek, doğru zamanlama ve sürekli karar verme zorunluluğu var.
Bir yerde gazı açacaksınız, başka bir yerde sabredeceksiniz. Bazen önünüzdeki engeli aşmak için ikinci bir deneme yapmanız gerekecek. Bazen de hemen arkanızdan gelen yarışçının yaptığı hamle, bütün dengeleri değiştirecek.
Üstelik bu etapta Manuel Lettenbichler için işler pek de yolunda gitmedi. Alman sporcu fren sorunu yaşadı ve motosikletini yakıt ikmali sırasında yeniden çalıştırması nedeniyle aldığı 10 dakikalık ceza, kendisini sıralamada 15’inci sıraya kadar geriletti.
Düşünsenize, şampiyonluk mücadelesi veren bir sporcu için son güne 15’inci sıradan başlamak ne demek?
İşte Sea to Sky’ın asıl hikâyesi biraz da burada saklı. Çünkü yarış, bazen her şey yolundayken değil, işler ters gittiğinde nasıl karşılık verdiğinizde kazanılıyor.
Şimdi bir düşünün: Dünya şampiyonluğu mücadelesi veren bir sporcu, final gününe gerilerden başlayacak.
Böyle bir durumda ne yapardınız?
Vazgeçmek mi, yoksa önünüzdeki bütün engellere rağmen yeniden zirveyi hedeflemek mi?
Lettenbichler ikinci yolu seçti. Ve Sea to Sky 2026’nın hikâyesi tam da o noktada daha da heyecanlı bir hâl aldı.
Final günü: Her şey Tahtalı Dağı’nda belli olacaktı!
10 Ekim’de gözler Mountain Race, yani dağ yarışındaydı.
Bütün hafta sonunun heyecanı bu etapta toplandı. Sporcular Çamyuva Plajı’ndan start aldı; Kesmeboğazı üzerinden ilerleyip ormanlık alanları ve zorlu tırmanışları aşarak Tahtalı Dağı’nın 2.365 metrelik zirvesine ulaşmaya çalıştı.
Bu noktada artık yalnızca hızdan söz etmek mümkün değil.
Yorgunluk birikmiş durumda. Önceki etaplardan kalan fiziksel yük var. Motosikletin durumu, zemini doğru okumak, gücü doğru kullanmak ve gerektiğinde bir an durup doğru hamleyi seçmek gerekiyor.
Biz de yarışın bu son gününü başından sonuna kadar takip ederken her tırmanışta, her kritik geçişte gözümüz sporculardaydı.
Ve işte o beklenen geri dönüş geldi!
Orman yarışındaki sorunlar nedeniyle 15’inci sıradan start alan Manuel Lettenbichler, önündeki sporcuları birer birer geçerek zirve mücadelesine ortak oldu. Teknik bölümlerde temposunu korudu, rakipleriyle arasındaki farkı kapattı ve sonunda finişe ilk ulaşan isim oldu.
Lettenbichler, Mountain Race’i 3 saat 40 dakika 1,78 saniyelik dereceyle tamamladı. Böylece Sea to Sky’da üst üste ikinci şampiyonluğunu elde etti.
Bence bu yılın en çarpıcı hikâyesi de buydu.
Çünkü bazen yarışın kaderini belirleyen şey, en iyi başlangıcı yapmak değil; kötü giden bir günün ardından yeniden ayağa kalkabilmek.
Lettenbichler bize bir kez daha şunu gösterdi: Yarış, son çizgiye ulaşana kadar bitmiyor.
Sea to Sky’da sadece şampiyonu konuşmadık
Elbette bütün gözler zirveye ulaşan sporculardaydı. Ama böylesine zorlu bir organizasyonda her yarışçının verdiği mücadele ayrı bir hikâye.
Plaj yarışında Mitch Brightmore’ın kusursuz performansı, orman etabındaki mücadeleler, dağ yarışında değişen dengeler… Her gün başka bir şey izledik ve her gün yeni bir hikâyeyle karşılaştık.
Bir de Graham Jarvis var.
Hard enduro dünyasının deneyimli isimlerinden Jarvis, bu yıl elektrikli Jarv-E motosikletiyle Sea to Sky’ı tamamlayarak organizasyon tarihinde yarışı bitiren ilk elektrikli motosiklet sürücüsü oldu.
Böyle bir gelişmeyi görmek de ayrıca ilginçti. Çünkü motosiklet dünyası değişiyor; teknoloji gelişiyor, farklı motosikletler sahneye çıkıyor. Ama değişmeyen bir şey var: Zorlu bir parkuru aşmak için gereken beceri, sabır ve mücadele.
Sea to Sky’da bizi etkileyen şeylerden biri de bu çeşitlilikti.
Peki, Sea to Sky neden bu kadar özel?
Bizi tanıyanlar bilir, motosikletle yalnızca bir yerden başka bir yere gitmeyi sevmiyoruz. Yolun kendisini, insanını, hikâyesini ve bize hissettirdiklerini de seviyoruz.
Sea to Sky da bu yüzden bizim için sıradan bir yarış organizasyonu değil.
Bir tarafta Akdeniz’in kıyısı, diğer tarafta yükseldikçe sertleşen dağ yolları… Bir tarafta dünyanın farklı ülkelerinden gelen sporcular, diğer tarafta onları izlemek için bir araya gelen motosiklet tutkunları.
Üstelik bu organizasyon, Kemer’in ve Antalya’nın spor turizmi açısından ne kadar önemli bir yere sahip olabileceğini de gösteriyor. Yarış için gelen sporcular, ekipler, aileler ve izleyiciler, bölgeye yalnızca birkaç günlük bir hareketlilik değil, uluslararası ölçekte bir tanıtım fırsatı da kazandırıyor.
Böyle organizasyonların ülkemizde düzenlenmesi gerçekten kıymetli.
Dünyanın dört bir yanından gelen sporcuların Türkiye’de yarışması, ülkemizin doğal güzelliklerinin bu mücadeleye ev sahipliği yapması ve bütün bunların milyonlarca motosiklet tutkununa ulaşması… Bence üzerinde durulması gereken taraflardan biri de bu.
Bizim için Sea to Sky 2026
Biz bu etkinliği yalnızca şampiyonun kim olduğunu öğrenmek için takip etmedik.
Yarışın atmosferini hissetmek, sporcuların mücadelesini yakından görmek ve o anları sizlerle paylaşmak istedik. Bazen bir tırmanışın son metresinde yaşananları, bazen bir sporcunun yaptığı hamleyi, bazen de saniyelerin nasıl büyük farklar yaratabildiğini birlikte izledik.
Her anın ayrı bir heyecanı vardı. Ve ekranın başında ya da parkurun kenarında izlediğimiz o görüntülerin arkasında ne kadar büyük bir emek olduğunu bir kez daha gördük.
Bizi takip eden, paylaşımlarımıza yorum yapan ve Sea to Sky heyecanını bizimle yaşayan herkese ayrıca teşekkür ederiz. Çünkü bizim için motosiklet yolculukları da yarışlar da yalnızca gidilen yerlerden veya görülen sonuçlardan ibaret değil. Paylaştıkça güzelleşen bir hikâye.
Sea to Sky 2026 geride kaldı. Tahtalı’nın zirvesinde damalı bayrağı ilk gören isim Manuel Lettenbichler oldu. Ama bizim hafızamızda yalnızca şampiyonluk değil; plajdaki mücadele, ormanın içindeki heyecan ve zirveye kadar süren o inanılmaz tırmanış da kalacak.
Bir sonraki rotada, bir sonraki macerada yine görüşürüz.
Bazen yollarda, bazen yarış parkurlarında… Ama her zaman motosikletin ve yol hikâyelerinin peşindeyiz.
Çünkü biz sadece sürmüyoruz, yaşadıklarımızı da paylaşıyoruz!
